Jouw laatste dag in mama’s buik ….

zaterdag 16 mei 2009 gottgens

Lieve Jolijn,

Jouw laatste dag bij mama in de buik was een hele spannende dag. Sinds vorige week vrijdag stond mama onder extra toezicht, omdat ze een te hoge bloeddruk had en eiwitten in haar urine. Dat vinden de dokters niet zo leuk, want dat hoort niet. Na wat controles hebben ze besloten jouw geboorte op gang te helpen.

[12 mei, 23:00u]
Mama en ik hebben alle spulletjes klaargezet. Jouw Nijntjes tas zit helemaal vol met rompertjes, kleertjes, luiertjes. Ohja, mama mag ook nog wat meenemen, dus ook de pyama en onderbroeken zitten er in. Het autostoeltje staat klaar, de papieren liggen klaar, dus wij zijn er helemaal klaar voor.
Mama krijgt plotseling toch last van haar borst, alsof een koord om haar buik wordt gespannen. Dat vinden wij niet zo leuk, dus we bellen het ziekenhuis. We moeten maar direct komen, want dan kunnen ze in ieder geval ook goed bekijken of met jou alles goed gaat.

[13 mei, 01:00u]
Je hebt net aan de hartmonitor gelegen. Je voelt je als een vis in het water, want je hartslag is nog steeds lekker hoog, gemiddeld 140 slagen per minuut (als je later groot bent zul je begrijpen waarom mensen dit een verkeerd uitgevallen housenummer noemen). Voor ons tijd om te slapen, want over een paar uur gaan ze proberen jouw geboorte in gang te zetten.

[13 mei, 08:45u]
De behandeling gaat beginnen. Jij wil wel, maar mama’s lichaam heeft nog niet gezegd dat je eruit mag. De baarmoeder, dat is die ballon waar je 9 maanden in hebt gezeten, is nog niet rijp genoeg. Dat moet dus eerst gebeuren. Mama krijgt een gel ingespoten die de baarmoeder rijp moet maken. Ondertussen wordt jij weer aan de hartmonitor gelegd en nog steeds vind je het gezellig. Je hartslag is onverminderd hoog.

[13 mei, 12:30u]
De eerste behandeling met de gel heeft geen effect gehad. Mama heeft nog geen krampen en al helemaal geen weeënactiviteit. Vinden wij natuurlijk niet zo leuk, want wij willen jou graag vasthouden. Maarja, zoals je straks ook zult leren, geduld is een schone zaak.
Gelukkig betekent dit niet dat er nu niets meer gebeurd, want mama krijgt opnieuw de gel ingespoten. Nu maar hopen, dat dit effect heeft.

[13 mei, 13:30u]
Mama begint hevige krampen te voelen. Helaas is dit ook een bijeffect van de gel. Gebaseerd op de weeënmonitor (daar ligt mama aan) duidt dit niet op directe weeën activiteit. Nog even geduld dus.

[13 mei, 18:00u]
Mama is het zat. De krampen zijn de afgelopen uren heftiger geworden, maar nog steeds geen weeën activiteit. Ze is uitgeput en heeft er voor vandaag genoeg van. Ze neemt een lekker warme douche om te ontspannen en gaat op bed liggen om de teleurstelling van vandaag te verwerken, voor te bereiden op de nacht en te hopen dat alles morgen wel goed gaat. Er komt nog een arts kijken die, zo lijkt het, voor de vorm nog voorstelt om te kijken of Mama echt nog geen ontsluiting heeft. Mama heeft er schoon genoeg van en bedankt voor de eer. Ze hoeft het nu niet te weten. Het is toch nog niets en morgen nieuwe rondes nieuwe kansen. Anders gaat ze toch maar de hele nacht daar over lopen piekeren

[13 mei, 21:00u]
Papa heeft in het afgelopen uur wat ‘lekkages’ gezien bij mama en denkt dat dat vruchtwater is. De verpleegkundige vraagt mama om op een matje te gaan zitten, zodat de lekkage kan worden opgevangen. Zij gelooft niet dat het vruchtwater is, maar wil het toch controleren.
Mama voelt een enorme druk op haar anus (dat leg ik nog wel eens uit) en plotseling voelt ze iets knappen. Ze staat op en jouw vruchtwater waar je de afgelopen maanden lekker in hebt gebaderd loopt er zo uit. De vliezen zijn gebroken !!!!!

[13 mei, 23:00u]
De afgelopen twee uur heeft mama zware rugweeën gehad. Dat zijn niet zo’n hele fijne weeën, want daar kan ze niet echt tegenop puffen. Neemt niet weg dat we wel erg blij zijn, want dat betekent dat jouw geboorte nu echt op gang is gekomen. Wie had dat durven dromen? Een paar uur geleden gingen we er vanuit dat we morgen weer verder zouden gaan met proberen jouw bevalling te laten starten en nu heeft mama zware weeën.
De arts komt mama controleren. Voordat jij uit de baarmoeder kunt komen moet er een zogenaamde ontsluiting zijn. Misschien heb je het wel gevoeld, maar aan de baarmoeder zit een soort slurfje, als van een ballonnetje. Dit slurfje, de baarmoedermond, moet eerst open gaan (dat noemen ze de ontsluiting), anders kan jij er niet uit. De arts controleert mama twee keer, want wat ze voelt kan ze niet goed geloven. In twee uur tijd heeft mama 7 cm ontsluiting!!! Dat geeft mama enorm veel kracht om door te gaan en jou snel op de wereld te gaan zetten. We beginnen ons langzaam aan al enorm op jouw komst te verheugen.

[14 mei, 00:30u]
Bij mama starten nu de zogenaamde persweeën. De vorige weeën waren bedoeld voor de ontsluiting, deze weeën zijn expliciet bedoeld om jou uit de baarmoeder te persen en geboren te laten worden. De laatste fase van jouw geboorte is ingegaan.
Mama houdt zich enorm goed. Ze concentreert zich op haar ademhaling en op jou. De rest van de wereld kan haar gestolen worden. Vannacht is het druk op de verloskamers, dus mama moet de persweeën een beetje tegenhouden, totdat de arts terug kan komen (die staat op dit moment een tweeling te helpen met geboren te worden).

[14 mei, 00:45u]
Mama wordt wat boos, want ze houdt het niet meer. De persweeën doen een beetje pijn en ze wil jou nu snel in haar armen voelen. Gelukkig komt de arts snel en kan jouw geboorte nu echt beginnen. Mama en ik krijgen fantastische begeleiding van de verpleegkundige en de arts. Twee vrouwen, die het enorm naar hun zin hebben. Ze krijgen zelfs de slappe lach als de verpleegkundige een pakketje opent waar o.a. water inzit en dit volledig over de arts spuit (per ongeluk dan..).
Van te voren dacht papa dat hij niet zo goed tegen al dat bloed kon. Om te voorkomen dat hij jouw geboorte niet zou meemaken, zit papa op ooghoogte bij mama. Maar de nieuwsgier overwint en papa gaat toch eens meekijken wat zich daar onderin allemaal afspeelt. Langzaam ziet hij jouw hoofdje naar buiten komen. Het eerst wat hem opvalt is de enorme bos (krul) haren. De bevestiging dat je mijn kindje bent….

[14 mei, 01:30u]
Na een paar enorme persen van mama wordt jij eindelijk geboren. Met een beetje liefbedoeld geweld word je op mama’s borst gesmeten. Mama weet niet wat haar overkomt, maar komt er wel direct achter dat je over een aardig geluidsvolume beschikt. Je schreeuwt de wereld ‘HALLO’! En wat ben je mooi! Direct papa’s kleine meid. Dat je een meisje bent, is voor ons een verrassing. Wat zijn wij gelukkig. Voor ons kan de wereld niet meer stuk. Terwijl de arts en de verpleegkundige mama weer een beetje oplappen, bekijken wij jou van top tot teen. Papa krijgt al snel de eer om jou fysiek van mama los te koppelen door de navelstreng door te knippen. Geweldig en hij was niet eens misselijk!!

[14 mei, 02:30 en verder]
De nageboorte bij mama komt niet op gang. De nageboorte is het loslaten en uitdrijven van de placenta. Dat is die pannekoek waar jij de afgelopen 9 maanden van hebt gegeten. Deze wordt operatief bij mama verwijderd. Nadat ze is bijgekomen van de narcose eten wij een beschuit met muisjes op jouw geboorte. Ondertussen knuffelen we je helemaal d…….

Rond 05:30u is mama gewassen en wordt ze uitgeteld samen met jou naar de afdeling gebracht om bij te komen. Ons gelukkig leventje met z’n drietjes kan nu echt beginnen.
Je bent nog pas net bij ons, maar vanaf de eerste tel dat je uit mama kwam, kunnen we niet meer zonder je. Je bent zo mooi, zo compleet en zo van ons! Echt een meisje en papa’s grote trots! We houden van je!!!!!!

Vind ik leuk:

Wees de eerste om post te waarderen.

Bijdrage opgeslagen onder: Geboorte

← De laatste loodjes …

Add your own

1. tante Marie-Anne | zaterdag 16 mei 2009 om 21:26

Ik ben er stil van…Wat een mooie dochter hebben jullie.Mijn petekind Roderick is nu vader en ik heb het gevoel alsof ik nu ook een beetje feest heb.
Jolijn heeft mij “oudtante “gemaakt!!!!!!
Een van de komende weken kom ik jou knuffelen lief wondertje…”
Welkom op deze wereld.
Oudtante Marie-Anne
2. Viagra | maandag 25 januari 2010 om 14:37

Hi there, I found your blog via Google while searching for first aid for a heart attack and your post looks very interesting for me.

rH3uYcBX
3. Team Roster | zaterdag 30 oktober 2010 om 10:28

Maybe you could make changes to the webpage name Jouw laatste dag in mama’s buik …. Ukkie = Jolijn = Ukkie to more generic for your webpage you write. I loved the blog post yet.