Hallo allemaal

zondag 8 maart 2009 gottgens

Ruim 29 weekjes oud ben ik nu. En ik moet zeggen: het is goed vertoeven hier. ‘t Is wel wat donker en vochtig, maar vol te houden. Zo af en toe heb ik iets geks in mijn handen. Gek genoeg hoor ik daar dan iets doorheen gaan en plotseling heb ik dan geen honger meer. Ik vraag me af wat dat is, want ik zie hier helemaal niets (een nachtlampje zou wel welkom zijn).
In mijn omgeving hoor ik veel. Met enige regelmaat, vooral ‘s ochtends en ‘s avonds, hoor ik een zware stem. Ik geloof dat dat dan mijn papa is die iets probeert te zeggen. Maar ik begrijp hem niet, dus schop ik maar tegen dat zijn hand dat hij tegen mama’s buik houdt. Vindt ie leuk …..
Overdag probeer ik mij zo rustig mogelijk te houden. Mama doet allemaal drukke dingen en ik zou toch maar in de weg lopen. Soms hoor ik mama heel druk praten tegen allerlei andere mensen. Deze mensen zeggen dan ook allemaal dingen terug. Dat vind ik wel leuk, maarja, ik kan nog niet veel terugzeggen. Dus dan ga ik maar uitgebreid signalen sturen naar mama. Een harde schop, een boksstoot met mijn rechterhandje. Allemaal signalen heb ik verzonnen om met mama te communiceren. Ik geloof alleen niet dat mama mij begrijpt. Gaat ze weer een stukje lopen, waardoor ik weer in slaap wordt gewiegd. Niks niet gezellig …

In de weekenden is vaak wel een boel lawaai. Ik geloof dat ze mijn kamertje aan het klaarmaken zijn. Kastjes, bedjes, gordijntjes en ik weet niet wat nog meer. Geen idee wat dat allemaal is, maar het klinkt allemaal vreselijk gezellig. Van opi en omi Beek heb ik een Ukkieboo gekregen. Lekker handig zo’n ding. Kan ik straks in liggen en dan brengt iedereen die dat wil mij naar overal waar ik wil. En als ik daar dan ben en ik vind het niet meer leuk, ga ik gewoon huilen of poep mijn broekje vol. Brengen ze mij weer ergens anders naar toe. Vinden ze nog leuk ook.
Van opa en oma Borne heb ik een mooi wiegje gekregen. Heeft oma helemaal zelf gemaakt. Heeft wel vier weken gekost om te maken. Maar ach, 40 weken in zo’n donkere vochtige kamer zitten is ook niet alles, dus ik weet precies hoe dat voelt. Ik verheug me er wel op om in dat bedje te liggen. Staan allemaal beertjes op, dus ook dat is weer hardstikke gezellig. Ik denk dat ik alle beertjes een naam ga geven. Heb ik de komende 11 weken ook nog wat te doen.

Over namen gesproken. Mijn papa en mama hebben al twee namen voor mij. Eentje voor als ik een jongetje ben en eentje voor als ik een meisje ben. Ik weet zelf eigenlijk niet eens wat ik ben, dus voorlopig mogen jullie mij Ukkie blijven noemen. ‘t Is wel lastig voor mijn papa. Want die weet nog steeds niet of hij nou een brandweerauto of een poppenhuisje moet kopen. Zielig, hè?

Nou, dat was het voor nu dan even. Ik groei voorlopig nog even door, als jullie het niet erg vinden. En ben maar niet bang dat ik mij ga vervelen hoor. Voorlopig blijf ik nog even lekker in mama zitten om van daaruit de wereld te verkennen. Valt nog genoeg te doen hier. 

Tot over 11 weken!

P.S.: kijk ook even op de pagina met foto’s van mijn slaapkamertje. Is echt de moeite waard.

Bijdrage opgeslagen onder: Ukkie

Eén reactie Add your own

• 1. Manoux  |  maandag 9 maart 2009 om 13:27

  Lieve Ukkie,
  Hier je tante. Volgens mij moet je me nou al niet. Je wilt niet laten weten wat je wordt (voor een shopaholische tante is dat erg frustrerend) en als je beweegt en ik wil dat voelen, stop je met bewegen. Denk er om, ik onthoud het allemaal! Dat is dan een snoepje minder als je op bezoek komt! … Niks hoor, je tante maakt een grapje. We verheugen ons zo op je komst! En het meest verheug ik me er op als je ome Alexander onder schijt.
  Veel liefs, tante Manoux
  PS: ik vind je mama er erg mooi uitzien! Je zorgt goed voor haar!

Trackback this post  |  Subscribe to comments via RSS Feed